Shoqata “Shpresë për të Ardhmen” është një organizatë jopolitike, jofetare, joqeveritare, jofitimprurëse, social-humanitare, e themeluar në nëntor 1999, e cila ka si qëllim: “Të kontribuojë në riintegrimin në shoqërinë shqiptare të emigrantëve shqiptarë të kthyer nga vende të ndryshme evropiane, si edhe të ndihmojë në integrimin profesional e social të migrantëve të brendshëm”.

Ky qëllim realizohet përmes një një programi të plotë riintegrimi, i cili përfshin: informacion, këshillim dhe mbështetje për riintegrim profesional, promovim të riintegrimit social, këshillim psikologjik dhe ligjor, parandalim migrimi (ndërgjegjësim për rrezikun e migrimit të paligjshëm) dhe nxitje e mbështetje për bizneset e vogla.

Shpresë për të Ardhmen falenderon thellësisht të gjithë donatorët që kanë dhënë mbështetje financiare dhe një ndihmesë të paçmuar në ngritjen dhe konsolidimin e shoqatës dhe zhvillimin e projekteve të saj në vite.
 

Pershendetje

Patrice de Mestral
Themelues dhe koordinator i Projektit “Kape të Ardhmen”

Kujt mund t’i shkonte nëpër mend nëntë vjet më parë se projekti “Kape të Ardhmen” do të vinte deri në ditën  e sotme?

Eshtë me të vërtetë një histori e mbushur me sukses, por le të mos harrojmë që, pa punën e zellshme dhe plot durim të një grupi të kualifikuar punonjësesh sociale, të udhëhequr nga një drejtuese shumë kompetente, Irena Dono Jorgaqi, projekti ynë do të ishte shuar me kohë…

Në një letër të dërguar më datë 2 Mars 2004 Ministrja e Punëve të Jashtme të Zvicrës, Madam Micheline Calmy-Rey shkruante se ajo ishte shumë krenare që grupi i suksesshëm i Projektit “Kape të Ardhmen” përbëhet kryesisht nga gra. Eshtë meritë e tyre që zhvilluan një projekt për një target grup nga më të vështirët, të rinjtë shqiptarë të riatdhesuar, të cilët kishin lënë atdheun e tyre nga varfëria, me shpresën për të gjetur një jetë më të mirë diku gjetkë në Evropë.

Kur kthej vështrimin pas në fillimet e projektit, i cili nisi në Prill 1999, në mes të luftës së Kosovës, më vjen ndër mend, që pas gjashtë muajsh ne thuajse u përgatitëm ta ndërprisnim këtë projekt, sepse pak të rinj të riatdhesuar na kishin ardhur në zyrë. Madje edhe ata me një mosbesim të madh, që një organizëm zviceran mund të kishte vullnetin e mirë për t’i ndihmuar të nisnin një jetë të re në Shqipëri, pasi ishin riatdhesuar nga policia zvicerane...

» Artikulli i plote

Lexoni një histori jete